Jan Kobuszewski

Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (1956).

Aktor teatralny i filmowy, komik, reżyser. W latach 1956-1958 był aktorem teatrów Młodej Warszawy. Przez dwadzieścia lat był aktorem scen dramatycznych: 1958-64, 1969-75 Teatru Polskiego w Warszawie, 1964-69 Teatru Narodowego, 1975-76 Teatru Nowego w Łodzi.

Na szklanym ekranie wystąpił po raz pierwszy w 1955 roku i do dziś pojawił się przeszło 2000 razy w cyklicznych programach rozrywkowych, w tym m. in.: „Wielokropku”, „Kabarecie Olgi Lipińskiej” oraz „Kabarecie Starszych Panów”. Narrator „Bajek dla dorosłych” – popularnego programu TV z lat 70-tych.

W teatrze zaczynał jako odtwórca ról dramatycznych w sztukach klasycznych: Biondello w „Poskromieniu złośnicy” Williama Shakespere’a (1957), Pietrowicz w „Płaszczu” Mikołaja Gogola (1960), Oswald w „Królu Learze” Williama Shakespeare’a (1962), Doktor w „Dziadach” Adama Mickiewicza (1964), Lokaj w „Kurce wodnej” Stanisława Ignacego Witkiewicza (1964), Mefistofeles w „Kordianie” Juliusza Słowackiego (1965), Lucky w „Czekając na Godota” Samuela Becketta (1991).

Stał się częstym gościem telewizyjnego Teatru Komedii. Olga Lipińska, Janusz Majewski czy Edward Dziewoński obsadzali go w reżyserowanych przez siebie klasycznych „Szkoda wąsów” Ludwika Dmuszewskiego czy „Damy i huzary” Aleksandra Fredry (1973) i współczesnych komediach polskich: „Ciemno” Marka Rębacza (1996), „Rozmowy przy wycinaniu lasu” Stanisława Tyma (1998) i obcych „Na zdrowie” Pierre`a Chesnota (1981), „Skąpiec” Moliera (1992).

Wystąpił w pierwszym polskim serialu „Barbara i Jan” (1962) oraz w „Wojna domowa” (1966), „Poszukiwany, poszukiwana” (1972), „Czterdziestolatek” (1974), „Nie ma róży bez ognia” (1974), „Brunet wieczorową porą” (1976), „Hallo Szpicbródka” (1978), „Alternatywy 4” (1983), „Zmiennicy” (1986), „Czterdziestolatek 20 lat później” (1993), „Graczykowie” (1999).

Największą popularność zdobył występami w Kabarecie Dudek (1965-1975). Cytaty z piosenek i skeczy, takich jak m.in. „Ucz się Jasiu”, „Ballada o Dzikim Zachodzie”, „Zrobić małpę” czy „Książka życzeń i zażaleń” weszły już do języka codziennego.

Laureat m.in. Złotego Ekranu (1976), Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), Zdobywca SUPERWIKTORA TVP (2005), Zdobywca medalu GLORIA ARTIS – Zasłużony Kulturze (2006).

W zespole Teatru Kwadrat od 1976 roku, jako aktor, reżyser a przez pewien okres również konsultant programowy (oryginalny zapis z programów Teatru Kwadrat sezonów 1985/86-1986/87).

ROLE W TEATRZE KWADRAT:

SIEKIERKOWY – „Rozmowy przy wycinaniu lasu”, Stanisław Tym, reż. Stanisław Tym
PROFESOR 
– „Gang Albertów i Panna Matylda”, Miroslav Hornicek, reż. Andrzej Zaorski
FRANCISZEK DUMOULIN
– „Czarujący łajdak”, Pierre Chesnot, reż. Jan Kobuszewski
BLOND, TAJNY AGENT KRÓLA SERDANII
– „Król”, Andrzej Jarecki na podstawie farsy Gaston de Caillavet, Robert de Flers, Emanuel Arene, reż. Jan Świderski
GUS FRAZIER – „Spróbujmy jeszcze raz”, Murray Schisgal , reż. Jan Kobuszewski
RONALD BREWSTER-WRIGHT
– „Wszystkiego najlepszego”, Alan Ayckbourn, reż. Jan Kobuszewski
„Z batutą i kwadratem”
, Maciej i Joanna Niesiołowscy, reż. Jan Kobuszewski
ELWOOD P. DOWD (BRAT PANI SIMMONS, MAJĘTNY STARY KAWALER) – „Mój przyjaciel Harvey”, Mary Chase, reż. Marcin Sławiński (1995)
MARIAN KOSELA (GOSPODARZ)  „Dwie morgi utrapienia”, Marek Rębacz, reż. Jan Kobuszewski 
SPRIGGS
– „Złodziej”, Eric Chappell, reż. Janusz Majewski
PANTALON – „Sługa dwóch panów”, Carlo Goldoni, reż. Waldemar Matuszewski
ELWOOD P. DOWD (BRAT PANI SIMMONS, MAJĘTNY STARY KAWALER) – „Mój przyjaciel Harvey”, Mary Chase, reż. Marcin Sławiński (2006)
DUSZA KOBUSZA
  
ANIOŁ STRÓŻ
– „Przyjazne dusze”, Pam Valentine, reż. Marcin Sławiński

REŻYSERIA W TEATRZE KWADRAT:

„Wstrętny egoista”, Françoise Dorin
„On i nie on”,
Roger MacDougal, Ted Allan, wersja francuska Gabriel Arout 
„Czarujący łajdak”
, Pierre Chesnot 
„Miłość jedno ma imię… Joel”
, Mazeas Bernard
„Spróbujmy jeszcze raz”, Murray Schisgal
„Wszystkiego najlepszego”, Alan Ayckbourn
„Z batutą i kwadratem”, Maciej i Joanna Niesiołowscy
„Dwie morgi utrapienia”, Marek Rębacz